In witte lakens

Vergeet hoe het was:
de veel te lichte keuken
de onrust in het lijf
de tijd die trenend traag
en later

de tafel
een veel te grote vader
een dood konijn

‘als sneeuw’
fluisterde ze 's avonds en
dekte me toe met beloftes
in witte warme lakens.
Ergens waaide het Ave Maria.