Zo vol voelt groen

Zo was er een lente
waarin hij foto's maakte
echt? vroeg ik
terwijl hij vastlegde
hoe mijn hand op mijn
buik rustte en ik misschien
al dacht aan zomers die
nooit warm zouden worden
omdat we vergaten afscheid te nemen
en ik misschien al dacht aan een zomer
die stierf toen hij, zeiljas nog aan, Grieks zand uit
schoenen stampte en ik terugblies met windkracht tien
zoals ik daar stond, een dode poes in armen
- en nog wat scherven -
hoe alles stierf.
Ik ruim je sneeuw, zeg jij
terwijl je vazen vult, kou wegkijkt
hand op mijn buik een boom
verzint, ‘echt’ fluister je
zo vol voelt groen.